قزوينى آموخت . سپس جهت تكميل علوم نقلى به نجف هجرت كرد و مدت دو سال در محضر مراجع عصر به‌ويژه آيات ميرزا سيد حسن بجنوردى و سيد محسن حكيم و شيخ حسين حلى و ميرزا عبد الهادى شيرازى حضور يافت و پس از بازگشت در تهران نيز مدتى در حوزه درس حكيم محقق مرحوم ميرزا احمد آشتيانى و ميرزا مهدى آشتيانى شركت نمود و در قم از دانش آيات خوانسارى و سيد محمد حجت كوه‌كمرى و ميرزا رضى تبريزى استفاده كرد . ايشان در ايام جوانى به متون فلسفى و عرفانى تسلط يافت و در عين حال از كندوكاو در حوزه ادبيات عربى و فارسى غافل نماند . استاد فقيد آشتيانى در سال 1338 ش به عنوان مدرس دانشگاه مشهد در رشته فلسفه و تصوف اسلامى انتخاب شد و در آذرماه 1345 به رتبه استادى نايل آمد و در سال 1349 مديريت گروه فلسفه و حكمت را در همان دانشگاه به عهده گرفت و خرداد سال 1375 از خدمت در دانشگاه بازنشسته شد و آبان 1376 به عنوان دانشمند برجسته توسط فرهنگستان علوم جمهورى اسلامى ايران معرفى گرديد . ايشان ضمن تدريس در دانشگاه ساليان مديد در مدرسه امام صادق عليه السّلام از مدارس حوزه علميه مشهد و از بناهاى مرحوم آية اللّه العظمى سيّد محمّد هادى ميلانى به تدريس حكمت و عرفان مشغول بود . از سال 1337 تا 1357 همكارى نزديك ميان علامه آشتيانى و دكتر سيد حسين نصر برقرار بود . دكتر نصر او را با هانرى كربن آشنا كرد و محصول اين همكارى مجلدات « منتخباتى از آثار حكماى الهى ايران » است . مرحوم سيّد جلال الدّين آشتيانى مصداق كامل همت ، تلاش ، اخلاص ، بصيرت ، فهم عميق و پژوهش علمى بود و نسبت به نظريات و آراى حكماى پيشين نگاه نقادانه داشت . تحليل‌هاى فلسفى و عرفانى آشتيانى در كتابهاى هستى از نظر فلسفه و عرفان ، شرح